رباعی شمارهٔ ۶۵۴ – کتابخانه ستیغ

خوش عادت خوش خو که محمد دارد

ما را شب تیره بینوا نگذارد

بنوازد آن رباب را تا به سحر

ور خواب آید گلوش را بفشارد

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ