رباعی شمارهٔ ۷۲۲ – کتابخانه ستیغ

زان آب که چرخ از آن بسر می‌گردد

استارهٔ جانم چو قمر می‌گردد

بحریست محیط و در وی این خلق مقیم

تا کیست کز این بحر گهر میگردد

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ