رباعی شمارهٔ ۷۲۶ – کتابخانه ستیغ

زلف تو به حسن ذوفنونها برزد

در مالش عنبر آستینها برزد

مشگش گفتم از این سخن تاب آورد

درهم شد و خویشتن زمینها برزد

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ