رباعی شمارهٔ ۷۳۲ – کتابخانه ستیغ

سرهای درختان گل تر میچینند

و اندر دل خود کان گهر می‌بینند

چون بر سر پایند که با بی‌برگی

نومید نگردند و ز پا می‌شینند

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ