رباعی شمارهٔ ۸۰۴ – کتابخانه ستیغ

کی غم خورد آنکه شاد مطلق باشد

واندل که برون ز چرخ ازرق باشد

تخم غم را کجا پذیرد چو زمین

آن کز هوسش فلک معلق باشد

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ