رباعی شمارهٔ ۹۳۶ – کتابخانه ستیغ

ای ذره ز خورشید توانی بگریز

چون نتوانی گریخت با وی مستیز

تو همچو سبوئی و قضا همچون سنگ

با سنگ مپیچ و آب خود را بمریز

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ