رباعی شمارهٔ ۱۰۰۴ – کتابخانه ستیغ

گه باده لقب نهادم و گه جامش

گاهی زر پخته گاه سیم خامش

گه دانه و گاه صید و گاهی دامش

این جمله چراست تا نگویم نامش

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ