رباعی شمارهٔ ۱۰۱۴ – کتابخانه ستیغ

ای زلف پر از مشک تتاری همه خوش

اندر طلب چو من نگاری همه خوش

در فصل بهار و نوبهاری همه خوش

چون قند و نبات در کناری همه خوش

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ