رباعی شمارهٔ ۱۰۶۲ – کتابخانه ستیغ

در فقر فقیر باش و در صفوت صاف

با فقر و صفا درآ تو در کار مصاف

گر خصم تو صد تیغ برآرد ز غلاف

چون هیچ نبیند نزند زخم گزاف

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ