رباعی شمارهٔ ۱۰۸۲ – کتابخانه ستیغ

آنکس که ترا دید و نخندید چو گل

از جان و خرد تهیست مانند دهل

گبر ابدی باشد کو شاد نشد

از دعوت ذوالجلال و دیدار رسل

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ