رباعی شمارهٔ ۱۰۹۴ – کتابخانه ستیغ

حاشا که کند دل به دگر جا منزل

دور از دل من که گردد از عشق خجل

چشمم چو شکفت غیر آب تو نخورد

هم سرمهٔ دیده‌ای و هم قوت دل

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ