رباعی شمارهٔ ۱۱۳۱ – کتابخانه ستیغ

از روی تو من همیشه گلشن بودم

وز دیدن تو دو دیده روشن بودم

من میگفتم چشم بد از روی تو دور

جانا مگر آن چشم بدت من بودم

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ