رباعی شمارهٔ ۱۱۵۲ – کتابخانه ستیغ

امشب همه شب نشسته اندر حزنم

فردا بروم مناره را کارد زنم

خشم آلودست اگرچه با ماست صنم

در چاه رسیده‌ام ولی بی‌رسنم

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ