رباعی شمارهٔ ۱۲۰۳ – کتابخانه ستیغ

تا میرود آن نگار ما میرانیم

پیمانه چو پر شود فرو گردانیم

چون بگذرد این سر که درین آب و گلست

در صبح وصال دولتش خندانیم

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ