رباعی شمارهٔ ۱۲۵۷ – کتابخانه ستیغ

شب گوید من انیس می‌خوارانم

صاحب جگر سوخته را من جانم

و آنها که ز عشقشان نصیبی نبود

هر شب ملک‌الموت در ایشانم

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ