رباعی شمارهٔ ۱۲۷۷ – کتابخانه ستیغ

گر جنگ کند به جای چنگش گیرم

ور خوار کنم بنام و ننگش گیرم

دانی بر من تنگ چرا می‌گیرد

تا چون ببرم آید تنگش گیرم

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ