رباعی شمارهٔ ۱۳۰۷ – کتابخانه ستیغ

ما برزگران این کهن دشت نویم

در کشتهٔ شادی همه غم میدرویم

چون لالهٔ کم عمر در این دشت فنا

تا سر زده از خاک ببادی گرویم

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ