رباعی شمارهٔ ۱۳۳۷ – کتابخانه ستیغ

من سر بنهم در رهت ای کان کرم

کامروز از تو ای صنم مست ترم

سوگند خورم و گر تو باور نکنی

سوگند چرا خورم چرا می نخورم

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ