رباعی شمارهٔ ۱۴۲۴ – کتابخانه ستیغ

ای مجمع دل راه پراکنده مزن

زان زخمه پریشان چو دل بنده مزن

ای دل لب خود را که زند لاف بقا

جز بر لب آن ساغر پاینده مزن

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ