رباعی شمارهٔ ۱۴۵۴ – کتابخانه ستیغ

چون آتش میشود عذارش به سخن

خون می‌چکد از چشم خمارش به سخن

چون می‌برود صبر و قرارش به سخن

ای عشق سخن بخش درآرش به سخن

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ