رباعی شمارهٔ ۱۴۹۶ – کتابخانه ستیغ

گر تیغ اجل مرا کند بی‌سر و جان

در حسن برآیم ز زمین صد چندان

از خاک چو جمله دانه‌ها میروید

هم دانهٔ آدمی بروید میدان

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ