رباعی شمارهٔ ۱۵۲۵ – کتابخانه ستیغ

هنگام اجل چو جان بپردازد تن

مانند قبای کهنه اندازد تن

تن را که ز خاکست دهد باز به خاک

وز نور قدیم خویش برسازد تن

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ