رباعی شمارهٔ ۱۵۵۴ – کتابخانه ستیغ

ای ماه چو ابر بس گرستم بی‌تو

در مه به نشاط ننگریستم بی‌تو

برخاستم از جان تو نشستم بی‌تو

وز شرم به مردم چو نرستم بی‌تو

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ