رباعی شمارهٔ ۱۶۲۱ – کتابخانه ستیغ

جانیست غذای او غم و اندیشه

جانی دگر است همچو شیر بیشه

اندیشه چو تیشه است گزافه مندیش

هان تا نزنی تو پای خود را تیشه

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ