رباعی شمارهٔ ۱۷۲۲ – کتابخانه ستیغ

ای داده مرا چو عشق خود بیداری

وین شمع میان این جهان تاری

من چنگم و تو زخمه فرو نگذاری

وانگه گوئی بس است تا کی زاری

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ