رباعی شمارهٔ ۱۷۵۴ – کتابخانه ستیغ

ای ماه اگرچه روشن و پرنوری

از روشنی روی بت من دوری

وی نرگس اگرچه تازه و مخموری

رو چشم بتم ندیده‌ای معذوری

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ