رباعی شمارهٔ ۱۷۶۴ – کتابخانه ستیغ

ای یار گرفتهٔ شراب آمیزی

برخیزد رستخیز چون برخیزی

می‌ریز شراب را که خوش می‌ریزی

چون خویش چنین شدی چرا بگریزی

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ