رباعی شمارهٔ ۱۷۷۲ – کتابخانه ستیغ

ای آنکه رخت چو آتش افروخته‌ای

تا کی سوزی که صد رهم سوخته‌ای

گوئی به رخم چشم بردوخته‌ای

نی نی، تو مرا چنین نیاموخته‌ای

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ