رباعی شمارهٔ ۱۷۸۷ – کتابخانه ستیغ

جانم ز طرب چون شکر انباشته‌ای

چون برگ گل اندر شکرم داشته‌ای

امروز مرا خنده فرو می‌گیرد

تا در دهنم چه خنده‌ها کاشته‌ای

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ