رباعی شمارهٔ ۱۸۲۲ – کتابخانه ستیغ

تو سیر شدی من نشدم زین مستی

من نیست شدم تو آنچه هستی هستی

تا آب ز نا و آسیا می‌ریزد

می‌گردد سنگ و می‌زخد در پستی

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ