رباعی شمارهٔ ۱۸۳۴ – کتابخانه ستیغ

چون خار بکاری رخ گل می‌خاری

تا گل ناری بر ندهد گلناری

فعل تو چو تخم و این جهان طاهون است

تا خشت بر آسیا بری خاک آری

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ