رباعی شمارهٔ ۱۸۵۷ – کتابخانه ستیغ

در دست اجل چو درنهم من پائی

در کتم عدم در افکنم غوغائی

حیران گردد عدم که هرگز جائی

در هر دو جهان نیست چنین شیدائی

برچسب خوردهرباعیات, مولوی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ