رباعی شمارهٔ ۵ – کتابخانه ستیغ

دل می‌رود و دیده نمی‌شاید دوخت

چون زهد نباشد نتوان زرق فروخت

پروانهٔ مستمند را شمع نسوخت

آن سوخت که شمع را چنین می‌افروخت

برچسب خوردهرباعیات, سعدی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ