رباعی شمارهٔ ۸ – کتابخانه ستیغ

آن یار که عهد دوستاری بشکست

می‌رفت و منش گرفته دامان در دست

می‌گفت دگرباره به خوابم بینی

پنداشت که بعد از آن مرا خوابی هست

برچسب خوردهرباعیات, سعدی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ