رباعی شمارهٔ ۱۱۴ – کتابخانه ستیغ

بگذشت بر آب چشم همچون جویم

پنداشت کزو مرحمتی می‌جویم

من قصهٔ خویشتن بدو چون گویم؟

ترکست و به چوگان بزند چون گویم

برچسب خوردهرباعیات, سعدی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ