شمارهٔ ۳۴۵ – در حسب حال و وارستگی خویش – کتابخانه ستیغ

امید و بیم دهد خلق را مسخر خویش

بدین دو خویشتن از خلق بازپس دارم

مرا چو در دل از این هر دو هیچ نیست ازو

هزار ناکس پیشم گرش به کس دارم

برچسب خوردهانوری, مقطعات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ