شمارهٔ ۶ – کتابخانه ستیغ

در اصل چو مقبول ونه مهمل بودم

نه بوالعجب احوال و نه احول بودم

در فرع به صد هزار بند افتادم

آخر برسم بر آنچه اوّل بودم

برچسب خوردهباب بیست و هشتم: در امیدواری نمودن, عطار

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ