شمارهٔ ۲ – کتابخانه ستیغ

اول بنگر به جانِ چون برقِ همه

و آخر به میان خاک و خون غرقِ همه

میمیراند به زاری و میگوید:

چون ما هستیم خاک بر فرقِ همه!

برچسب خوردهباب سی‏ام: در فراغت نمودن از معشوق, عطار

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ