شمارهٔ ۴ – کتابخانه ستیغ

خواهم که همی عاشق رویت میرم

سرگشته چو موی پیش مویت میرم

دانم به یقین که زنده مانم جاوید

گر نعرهزنان در آرزویت میرم

برچسب خوردهباب چهل و دوم: در صفت دردمندی عاشق, عطار

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ