غزل شمارهٔ ۶۶ : هر شبم نالهٔ زاری است که گفتن نتوان

غزل شمارهٔ ۶۴ : گه ره دیر و گهی راه حرم می‌پویم

غزل شمارهٔ ۶۱ : گوهرفشان کن آن لب کز شوق جان فشانم

غزل شمارهٔ ۷۳ : خوش آنکه نشینیم میان گل و لاله

غزل شمارهٔ ۵۳ : سرو قدی که بود دیدهٔ دلها به رهش

غزل شمارهٔ ۴۷ : از دل رودم یاد تو بیرون نه و هرگز

غزل شمارهٔ ۴۴ : تا ز جان و دل من نام و نشان خواهد بود

غزل شمارهٔ ۴۹ : رسید یار و ندیدیم روی یار افسوس

غزل شمارهٔ ۵۴ : غم عشق نکویان چون کند در سینه‌ای منزل

غزل شمارهٔ ۵۲ : پس از چندی کند یک لحظه با من یار دورانش