رباعی شمارهٔ ۶۶۳ : گر شهره شوی به شهر شر الناسی

رباعی شمارهٔ ۶۷۹ : گر در طلب گوهر کانی کانی

رباعی شمارهٔ ۶۶۴ : تا نگذری از جمع به فردی نرسی

رباعی شمارهٔ ۶۸۰ : میدان فراخ و مرد میدانی نی

رباعی شمارهٔ ۶۶۵ : گه شانه کش طرهٔ لیلا باشی

رباعی شمارهٔ ۶۶۶ : مآزار دلی را که تو جانش باشی

رباعی شمارهٔ ۶۶۷ : جان چیست غم و درد و بلا را هدفی

رباعی شمارهٔ ۶۶۸ : بگشود نگار من نقاب از طرفی

رباعی شمارهٔ ۶۶۹ : وصافی خود به رغم حاسد تا کی

رباعی شمارهٔ ۶۷۰ : ای دل زشراب جهل مستی تا کی