رباعی شمارهٔ ۸۴ : آلودهٔ دنیا جگرش ریش ترست

رباعی شمارهٔ ۱۰۰ : نردیست جهان که بردنش باختنست

رباعی شمارهٔ ۸۵ : یا رب سبب حیات حیوان بفرست

رباعی شمارهٔ ۸۶ : یا رب تو زمانه را دلیلی بفرست

رباعی شمارهٔ ۸۷ : ای خالق خلق رهنمایی بفرست

رباعی شمارهٔ ۸۸ : ما را به جز این جهان جهانی دگرست

رباعی شمارهٔ ۸۹ : سرمایهٔ عمر آدمی یک نفسست

رباعی شمارهٔ ۹۰ : گفتی که فلان ز یاد ما خاموشست

رباعی شمارهٔ ۹۱ : راه تو بهر روش که پویند خوشست

رباعی شمارهٔ ۹۲ : دل رفت بر کسیکه سیماش خوشست