شمارهٔ ۱ : چون نشنودی ز یک مسافر که چه بود

شمارهٔ ۲ : گاه از سر طاعتی برون آیی تو

شمارهٔ ۳ : خون شد همه جانها و جگرها همه ریش

شمارهٔ ۴ : آن کس که تمام متّقی خواهد بود

شمارهٔ ۵ : چندان که ز مرگ میبگویم دل را

شمارهٔ ۶ : گر تن گویم عظیم سست افتادست

شمارهٔ ۷ : چون خواهد بود در کمین افتادن

شمارهٔ ۸ : گر دل بر امید رهنمون بنشیند

شمارهٔ ۹ : پیوسته چو ابر این دل بیخویش که هست

شمارهٔ ۱۰ : عمری که ز رفتنش چنین بیخبرم

شمارهٔ ۱۱ : دیرست که جان خویشتن میسوزم

شمارهٔ ۱۲ : گاهی ز غم نفس وخرد میگریم

شمارهٔ ۱۳ : زان میترسم که در بلام اندازند

شمارهٔ ۱۴ : تن کیست که سرنگون همی باید کرد

شمارهٔ ۱۵ : گفتم شب و روز از پی این کار شوم

شمارهٔ ۱۶ : چون نیست طریقی که به مقصود رسم

شمارهٔ ۱۷ : تا کی باشم گرد جهان در تک و تاز

شمارهٔ ۱۸ : در هر دو جهان یک تنهای میجویم

شمارهٔ ۱۹ : جان رفت و ندید محرمی در همه عمر

شمارهٔ ۲۰ : از مال جهان جز جگری ریشم نیست

شمارهٔ ۲۱ : اشکم پس و پیش منزلم بگرفتهست

شمارهٔ ۲۲ : تا کی بینم به هر دمی تیماری

شمارهٔ ۲۳ : نه از تن خود به هیچ خشنودم من

شمارهٔ ۲۴ : ای تن ز زمانه سر نگون مینشوی

شمارهٔ ۲۵ : چون نیست سری این غم بیپایان را

شمارهٔ ۲۶ : چون من بگذشتهام بجان زین دو سرا

شمارهٔ ۲۷ : امروز منم خسته ازین بحر فضول

شمارهٔ ۲۸ : آن مرغ که بود از می معنی مست

شمارهٔ ۲۹ : جانا چو به نیستی فتادم برهم

شمارهٔ ۳۰ : گه گم شدهٔ هزار کارم داری

شمارهٔ ۳۱ : جز غوّاصی هوس ندارم چکنم

شمارهٔ ۳۲ : چون دل ز طلب در ره جانان استاد

شمارهٔ ۳۳ : یک ذره چو آن حکم دگرگون نشود

شمارهٔ ۳۴ : دیرست که دور آسمان میگردد

شمارهٔ ۳۵ : از واقعهٔ روز پسین میترسم

شمارهٔ ۳۶ : میترسم و بیقیاس میترسم من

شمارهٔ ۳۷ : چون پنجه سال خویشتن را کُشتم

شمارهٔ ۳۸ : چون روی به پنجاه و به شصت آوردیم

شمارهٔ ۳۹ : گر هیچ ندیدم من و گر دیدم من

شمارهٔ ۴۰ : دردا که جوانی ز بَرَم دور رسید

شمارهٔ ۴۱ : شد عقل ز دست و سخت مضطر افتاد

شمارهٔ ۴۲ : آن رفت که عیشِ این جهانی خوش بود

شمارهٔ ۴۳ : تا کی به هوس چارهٔ بهبود کنیم

شمارهٔ ۴۴ : دردا که ز خواب بس دل غافل ما

شمارهٔ ۴۵ : افسوس که بی فایده فرسوده شدیم

شمارهٔ ۴۶ : جان را خطرِ روزِ پسین بایددید

شمارهٔ ۴۷ : تا در بُنِ بحر عشق غرقاب شدیم

شمارهٔ ۴۸ : دردا که ز دُردی جهان مَست شدیم

شمارهٔ ۴۹ : رفتیم و نبود هیچ کس محرم ما

شمارهٔ ۵۰ : ای دل همه را بیازمودیم و شدیم

شمارهٔ ۵۱ : گه دستخوشِ زمانه خواهیم شدن

شمارهٔ ۵۲ : از آز و طمع بیخور و خفتیم همه

شمارهٔ ۵۳ : هرگز ره دین براستی نسپردیم

شمارهٔ ۵۴ : کو تن که ز پای در فتادست امروز

شمارهٔ ۵۵ : از عمر گذشته عبرتی بیش نماند

شمارهٔ ۵۶ : چون رفتن جان پاک آمد در پیش

شمارهٔ ۵۷ : دل در سر درد شد به درمان نرسید

شمارهٔ ۵۸ : هم کار ز دست رفت در بی کاری

شمارهٔ ۵۹ : دردا که دلم را تن بَطّال بکشت

شمارهٔ ۶۰ : افسوس که روزگارم از دست بشد

شمارهٔ ۶۱ : از گلشن دل نصیب من خار رسید

شمارهٔ ۶۲ : چون لایق گنج نیست ویرانهٔ عمر

شمارهٔ ۶۳ : امروز منم نشسته نه نیست نه هست

شمارهٔ ۶۴ : رفتم که بنای عمر نامحکم بود

شمارهٔ ۶۵ : رفتم خط عشق وبندگی نادیده

شمارهٔ ۶۶ : کارم ز دل گرم و دم سرد گذشت

شمارهٔ ۶۷ : شد عمر و دل از کرده پشیمان آمد

شمارهٔ ۶۸ : آن شد که دلم را غمِ جانانی بود

شمارهٔ ۶۹ : زین شیوه که ازعمر برآوردم گرد

شمارهٔ ۷۰ : تن پست شد از درد اگر پست نبود

شمارهٔ ۷۱ : افسوس که ناچار بمی باید مرد

شمارهٔ ۷۲ : دل رفت و ز آتش طرب دود ندید

شمارهٔ ۷۳ : هان ای دل خسته کاروان میگذرد

شمارهٔ ۷۴ : عمری که گذشت زود انگار نبود

شمارهٔ ۷۵ : بنیاد جهان غرور و سوداست همه

شمارهٔ ۷۶ : با این دلِ چون قیر چه خواهی کردن

شمارهٔ ۷۷ : میپنداری که بیخبر بتوان زیست