شمارهٔ ۱ : لعلت که خجل کرد گل رعنا را

شمارهٔ ۲ : چون دیده به روی تو نظر بگشاید

شمارهٔ ۳ : جانم که به لب از لب لعل تو رسید

شمارهٔ ۴ : زلفِ تو سرِ درازدستی دارد

شمارهٔ ۵ : ای کرده پسند از دو جهان چاره منت

شمارهٔ ۶ : بنگر که دلم چه گونه مظلوم نمود

شمارهٔ ۷ : لعل تو براتِ کامرانی دهدم

شمارهٔ ۸ : چون توبهٔ تو گناه خواهد افتاد

شمارهٔ ۹ : زانگه که مرا سوی تو آهنگ افتاد

شمارهٔ ۱۰ : فرسودنِ لعلِ آبدارت بر من

شمارهٔ ۱۱ : ای جانِ همه جهان زکوةِ لبِ تو

شمارهٔ ۱۲ : دل نیست کز آن ماه برنجد هرگز

شمارهٔ ۱۳ : ای ماه به چهره یا گلی یا سمنی

شمارهٔ ۱۴ : از وعدهٔ کژ دل به غمت میافتد

شمارهٔ ۱۵ : آنجا که سر زلف تو جانها ببرد

شمارهٔ ۱۶ : آن خندهٔ خوش اگرچه پیوسته بهَست

شمارهٔ ۱۷ : آن دل که ز دست من کنون خواهی برد

شمارهٔ ۱۸ : بر شاخِ دل شکسته یک برگم نیست

شمارهٔ ۱۹ : چون گشت لبت به یک شکر ارزانی

شمارهٔ ۲۰ : زهرم آید شکرستان بی لبِ تو

شمارهٔ ۲۱ : چشمت که سبق به دلربائی او راست

شمارهٔ ۲۲ : کس مثل تو در جهانِ جان ماه نیافت

شمارهٔ ۲۳ : من بی سر و سامانِ تو میخواهم زیست

شمارهٔ ۲۴ : چون گِرد مه از مشک سیه مور آورد

شمارهٔ ۲۵ : زان پسته که شیرینی جان میخیزد

شمارهٔ ۲۶ : در عشق دلم هیچ نمیسنجد از او

شمارهٔ ۲۷ : گفتم:‌«شکری از دهنت، درگذری

شمارهٔ ۲۸ : دل، مست بتی عهدشکن دارم من

شمارهٔ ۲۹ : گفتم که «چنان شیفتهٔ آن دهنم

شمارهٔ ۳۰ : گفتم: «شکریم ده مسلمانی نیست»

شمارهٔ ۳۱ : گفتم که «هزار رونق افزون گیری

شمارهٔ ۳۲ : گفتم:‌«بردی از لب و دندان جانم

شمارهٔ ۳۳ : میآمد و بر زلف شکن میانداخت

شمارهٔ ۳۴ : ترکم همه کارم به خلل خواهد کرد

شمارهٔ ۳۵ : عشقش ز وجودم عدمی میسازد