شمارهٔ ۱ : ما رندان را حلقه به گوش آمدهایم

شمارهٔ ۲ : ما خرقهٔ رسم، از سرانداختهایم

شمارهٔ ۳ : تا دل به غم عشق تو در خواهد بود

شمارهٔ ۴ : زانگه که مرا عشق تودرکار آورد

شمارهٔ ۵ : در عشق تو دین خویش نو خواهم کرد

شمارهٔ ۶ : سودای توام بیدل و دین میخواهد

شمارهٔ ۷ : آن رفت که گفتمی من از زهد سخن

شمارهٔ ۸ : معشوقه نه سر،‌نه سروری میخواهد

شمارهٔ ۹ : چون با سرو دستار نمیپردازم

شمارهٔ ۱۰ : در عشق بزرگیم به خردی بدهم

شمارهٔ ۱۱ : ترسابچهای که توبه بشکست مرا

شمارهٔ ۱۲ : نه در سرِ من سَرِسری بینی تو

شمارهٔ ۱۳ : تا در بُنهٔ خویش مقام است ترا

شمارهٔ ۱۴ : تا چند ز زاهد ریائی آخر

شمارهٔ ۱۵ : از بس که دلم بسوخت زین کاردرشت

شمارهٔ ۱۶ : زین دَرد که جز غصهٔ جان میندهد

شمارهٔ ۱۷ : گر زهد کنی سوز وگدازت ببرد

شمارهٔ ۱۸ : خواهی که ز خود به رایگان باز رهی

شمارهٔ ۱۹ : خون شد جگرم بیار جام ای ساقی

شمارهٔ ۲۰ : از تفِّ دلم می به صباح ای ساقی

شمارهٔ ۲۱ : شمع است و شراب و ماهتاب ای ساقی

شمارهٔ ۲۲ : همچون من و تو علی الیقین ای ساقی

شمارهٔ ۲۳ : دل گشت ز معصیت سیاه ای ساقی

شمارهٔ ۲۴ : هم سبزهٔ سرمست برُست ای ساقی

شمارهٔ ۲۵ : چون گل بشکفت در بهار ای ساقی

شمارهٔ ۲۶ : تاکی شوم از زمانه پست ای ساقی

شمارهٔ ۲۷ : سلطان، تو، به می دهندگی ای ساقی

شمارهٔ ۲۸ : تا کی گوئی ز چار و هفت ای ساقی

شمارهٔ ۲۹ : گل روی نمود از چمن ای ساقی

شمارهٔ ۳۰ : پر کن شکمی به اشتها ای ساقی

شمارهٔ ۳۱ : تا چند ازین بی خبران ای ساقی

شمارهٔ ۳۲ : هرگز نه جهانِ کهنه نو خواهد شد

شمارهٔ ۳۳ : برخاست دلم، چوباده در خم بنشست

شمارهٔ ۳۴ : وقت است که در بر آشنائی بزنیم

شمارهٔ ۳۵ : ترسم که چو پیش ازین کم از کم نرسیم

شمارهٔ ۳۶ : ای هم نفسان فعل اجل میدانید

شمارهٔ ۳۷ : خوش باش دلا که نیک وبد میبرسد

شمارهٔ ۳۸ : بر چهرهٔ گل شبنم نوروز خوشست

شمارهٔ ۳۹ : چون پرتو شمع بر شراب است امشب

شمارهٔ ۴۰ : چون گل بشکفت ساعتی برخیزیم

شمارهٔ ۴۱ : گر سبز خطی است، گوشهای خالی گیر

شمارهٔ ۴۲ : بر آب روان و سبزه ای شمع طراز

شمارهٔ ۴۳ : مهتاب به نور دامن شب بشکافت

شمارهٔ ۴۴ : چون عهده نمیکند کسی فردا را

شمارهٔ ۴۵ : ای دل چو درین راه خطرناک شوی

شمارهٔ ۴۶ : بر روی گل از ابر گلاب است هنوز

شمارهٔ ۴۷ : دل گرچه ز عمر پیش خوردی دارد

شمارهٔ ۴۸ : روزی که بود روز هلاک من و تو

شمارهٔ ۴۹ : ساقی به صبوحی می ناب اندر ده

شمارهٔ ۵۰ : مائیم به عقل ناصواب افتاده

شمارهٔ ۵۱ : خواهی که غم از دل تو یک دم بشود

شمارهٔ ۵۲ : گل جلوه همی کند به بستان ای دوست

شمارهٔ ۵۳ : بشکفت گل تازه به بستان ای دوست

شمارهٔ ۵۴ : آن لحظه که از اجل گریزان گردیم

شمارهٔ ۵۵ : جانا گل بین جامهٔ چاک آورده

شمارهٔ ۵۶ : چون صبح دمید ودامن شب شد چاک

شمارهٔ ۵۷ : صبح از پس کوه روی بنمود ای دوست

شمارهٔ ۵۸ : هر روز برآنم که کنم شب توبه

شمارهٔ ۵۹ : می خور که فلک بهر هلاک من و تو

شمارهٔ ۶۰ : زان آتشِ تر که خیمه برکِشت زنند

شمارهٔ ۶۱ : مهتاب افتاد در گلستان امشب

شمارهٔ ۶۲ : مائیم به میخانه شده جمع امشب

شمارهٔ ۶۳ : جانا! می ده که با دلی غمناکم

شمارهٔ ۶۴ : زهرست غم این دل غمناک همه

شمارهٔ ۶۵ : این نوحه که از چنگ کنون میآید

شمارهٔ ۶۶ : مائیم و میی و مطربی مشکین خال

شمارهٔ ۶۷ : برخیز که ماه میزند خیمه ز شب

شمارهٔ ۶۸ : برخیز که کار ما چو زر خواهد شد

شمارهٔ ۶۹ : یک دم به طرب بادهٔ خوش لَوْن دهید

شمارهٔ ۷۰ : دل در غم همدمی بفرسود و نیافت

شمارهٔ ۷۱ : تا چند درین مقام بیدادگران

شمارهٔ ۷۲ : مخموران را پیالهٔ می در ده

شمارهٔ ۷۳ : جانا! می خور که چون گل تازه شکفت

شمارهٔ ۷۴ : چون جلوهٔ گل ز گلستان پیدا شد

شمارهٔ ۷۵ : ای ترک قلندری شرابی در ده

شمارهٔ ۷۶ : برخیز که گل کیسهٔ زر خواهد ریخت

شمارهٔ ۷۷ : چندان که نگاه میکنم هر سوئی