رباعی شمارهٔ ۵۷ : دل در طلبت هر دو جهان می‌بازد

رباعی شمارهٔ ۴۲ : عشق تو ز عالم هیولانی نیست

رباعی شمارهٔ ۴۳ : دیشب دل من خیال تو مهمان داشت

رباعی شمارهٔ ۴۴ : افسوس! که ایام جوانی بگذشت

رباعی شمارهٔ ۴۵ : دردا! که دلم خبر ز دلدار نیافت

رباعی شمارهٔ ۳۰ : از گلشن جان بی‌خبری، خار این است

رباعی شمارهٔ ۴۶ : عالم ز لباس شادیم عریان یافت

رباعی شمارهٔ ۳۱ : با حکم خدایی، که قضایش این است

رباعی شمارهٔ ۴۷ : زنجیر سر زلف تو تاب از چه گرفت؟

رباعی شمارهٔ ۳۲ : هر چند که دل را غم عشق آیین است