رباعی شمارهٔ ۳۲ – کتابخانه ستیغ

هر چند که دل را غم عشق آیین است

چشم است که آفت دل مسکین است

من معترفم که شاهد دل معنی است

اما چه کنم؟ که چشم صورت بین است

برچسب خوردهرباعیات, عراقی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ