قصیدهٔ شمارهٔ ۲ – در مدح شیخ بهاء الدین زکریا ملتانی : لاح صباح الوصال در شموس القراب

قصیدهٔ شمارهٔ ۳ – در مدح شیخ عزیزالدین محمد الحاجی : اگر وقت سحر بادی ز کوی یار در جنبد

قصیدهٔ شمارهٔ ۴ – فی مدح شیخ صدرالدین : دل تو را دوست‌تر ز جان دارد

قصیدهٔ شمارهٔ ۵ – ایضاله : طرب، ای دل، که نوبهار آمد

قصیدهٔ شمارهٔ ۶ – در نعت رسول اکرم (ص) : عاشقان چون بر در دل حلقهٔ سودا زنند

قصیدهٔ شمارهٔ ۷ – در مدح بهاء الدین زکریای ملتانی : روشنان آینهٔ دل چو مصفا بینند

قصیدهٔ شمارهٔ ۸ – ایضاله : یا نسیم خوش بهار وزید

قصیدهٔ شمارهٔ ۹ – ایضاله : یا رب، این بوی خوش ز گلستان آید؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰ – ایضاله : فرستاد دریای فضل و هنر

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱ – ایضاله : طاب روح النسیم بالاسحار