شمارهٔ ۱ – ناله از قلعه نای : به جمله ما که اسیران قلعه ناییم

شمارهٔ ۲ – شاعران بینوا : شاعران بینوا خوانند شعر با نوا

شمارهٔ ۳ – اندرز : آسان گذران کار جهان گذران را

شمارهٔ ۴ – هجا : با تو نکال از هجاست زیراک

شمارهٔ ۵ – به خواجه ناصر : خواجه ناصر خدای داند و بس

شمارهٔ ۶ – شکایت : نه جای شخودن بماند از دو رخ

شمارهٔ ۷ – مدح ابوسعید : ای مایه سعادت ای بوسعید

شمارهٔ ۸ – شکوه : ای بزرگی که پایه قدرت

شمارهٔ ۹ – به خواجه ابوالقاسم فرستاده : خواجه ابوالقاسم ای بزرگ اصیل

شمارهٔ ۱۰ – ستایشگری : ای بزرگی که در همه احوال

شمارهٔ ۱۱ – ناله از روزگار : دست بر زخم من فلک نگشاد

شمارهٔ ۱۲ – تأسف بر سپید شدن موی : مویم آخر جز از سپید نگشت

شمارهٔ ۱۳ – مدیح : ای بزرگی که حسن رای تو را

شمارهٔ ۱۴ – نصیحت : عذر بی منفعت نهادن چیست

شمارهٔ ۱۵ – وصف خروس : ناگه خروس روزی در باغ جست

شمارهٔ ۱۶ – پیری و جوانی : آدمی سر به سر همه عیب است

شمارهٔ ۱۷ – حسب الحال : مرا بس ز دیوان مرا ز خدمت

شمارهٔ ۱۸ – عرض بیچارگی و آرزوی گرمابه : گرمابه سه داشتم به لوهور

شمارهٔ ۱۹ – به عمر کاک فرستاده : عمر کاک را که خواهد گفت

شمارهٔ ۲۰ – مدح ثقة الملک طاهر : ثقت الملک تا به صدر نشست

شمارهٔ ۲۱ – مدح ابورشد رشید : مجلس سامی جمالی را

شمارهٔ ۲۲ – موعظه : ایمنی را و تندرستی را

شمارهٔ ۲۳ – مرثیت : راشد از رشد روزگار نیافت

شمارهٔ ۲۴ – ستایش : ای بزرگی که باغ رادی را

شمارهٔ ۲۵ – ناله از حصار مرنج : ای حصن مرنج وای آنکس

شمارهٔ ۲۶ – پیشگوئی منجم : مرا منجم هشتاد سال عمر نهاد

شمارهٔ ۲۷ – در پنجاه و هفت سالگی : پنجاه و هفت رفت ز تاریخ عمر من

شمارهٔ ۲۸ – مدیح : ای بزرگی که سوی درگه تو

شمارهٔ ۲۹ – ثنا : ای بزرگی که رای صایب تو

شمارهٔ ۳۰ – افراط و تفریط روزگار : نرسد دست من به چرخ بلند

شمارهٔ ۳۱ – چیستان : لعبتانی که زی تو می آیند

شمارهٔ ۳۲ – دیده نرگس : آن شب که دگر روز مرا عزم سفر بود

شمارهٔ ۳۳ – سمنزار : چون به بنفشه ستان کز شب دیجور زاد

شمارهٔ ۳۴ – مدح صاحب دیوان مولتان : خواجه عمید صاحب دیوان مولتان

شمارهٔ ۳۵ – موعظت : چرخ چندیمان به خاک اندر کشید

شمارهٔ ۳۶ – ناله از گرفتاری : ای خداوند رای سامی تو

شمارهٔ ۳۷ – حسب حال : هر زمانی تنم چو زیر شود

شمارهٔ ۳۸ – در مدح مظفر بن بوسعید : ای مظفر تو در خور صدری

شمارهٔ ۳۹ – بدرود : ای روی نکو سلامتت باد

شمارهٔ ۴۰ – موعظه : آگاه نیست آدمی از گشت روزگار

شمارهٔ ۴۱ – مدیح : ای خداوند رحمت ایزد

شمارهٔ ۴۲ – مرثیت : چنان بگریم بر تو که هیچ کس نگریست

شمارهٔ ۴۳ – اسیر خوبان : اگر اسیر کسی ام که میر خوبان شد

شمارهٔ ۴۴ – مطایبه : اشعبی را اجل به دوزخ برد

شمارهٔ ۴۵ – هجا : مالک آن سنگروت را بر بود

شمارهٔ ۴۶ – دروغ : گه گهی اندر سخن دروغ بباید

شمارهٔ ۴۷ – مرثیه : بونصر حسن جوان بمیرد

شمارهٔ ۴۸ – حسب الحال : گر بماندی چنانکه اول بود

شمارهٔ ۴۹ – ستایش : عجب آمد مرا ز آدمیی

شمارهٔ ۵۰ – صفت گل رعنا : دور وی چنین بود که رعناست

شمارهٔ ۵۱ – وصف گرز پادشاه : طعمه شیر مغز گاو آمد

شمارهٔ ۵۲ – سپیدی موی : تاری از موی من سپید نبود

شمارهٔ ۵۳ – مدح سلطان مسعود : تا جهان باشد ملک مسعودی باد

شمارهٔ ۵۴ – ستایش پادشاه : ملکا جهان ز عدل تو به نوبهار ماند

شمارهٔ ۵۵ – مدیح مسعود : ای شاه سال و ماه تو بر تو خجسته باد

شمارهٔ ۵۶ – تهنیت جشن مهرگان : خسروا شبهای عمرت روز باد

شمارهٔ ۵۷ – حسب حال : کدام رنج که آن مرمر انگشت نصیب

شمارهٔ ۵۸ – خیر باد شغل و سفر : ای خواجه دل تو شادمان باد

شمارهٔ ۵۹ – مدح سید محمد ناصر : شعر سید محمد ناصر

شمارهٔ ۶۰ – شکوه از دوری مظفر : ای مظفر فراق یافت ظفر

شمارهٔ ۶۱ – به ابوالفرج نوشته : بوالفرج ای خواجه آزاد مرد

شمارهٔ ۶۲ – مدح خواجه بوسعد : خواجه بوسعد عمدة الملکی

شمارهٔ ۶۳ – ایام شادخواری : ای بسا شب که تا به روز سپید

شمارهٔ ۶۴ – مدح : سرفرازا ز خدمت تا شدم دور

شمارهٔ ۶۵ – خنده جام و گریه شمشیر : اگر بخندد در دست من قدح نه عجب

شمارهٔ ۶۶ – ثناگری : ای نظم تو چو رای بگذشته از اثیر

شمارهٔ ۶۷ – اندرز : در نشیب آمدی مجوی فراز

شمارهٔ ۶۸ – ستایش : همایون باد این فرخنده طارم

شمارهٔ ۶۹ – ستایش و تشجیع خویش : تو ای تن برامش میا و مرو

شمارهٔ ۷۰ – حسب الحال : منم امروز بسته در سمجی

شمارهٔ ۷۱ – مرثیه عطای یعقوب : عطای یعقوب از مرگ تو هراسیدم

شمارهٔ ۷۲ – بر فوت محمد علوی : بر وفات محمد علوی

شمارهٔ ۷۳ – توصیف پیل : عجب از دیو پیکری کاو را

شمارهٔ ۷۴ – نبشتن ز گفتن مهمتر شناس : نبشتن ز گفتن مهمتر شناس

شمارهٔ ۷۵ – یک زمان در بهشت : یک زمان در بهشت بودم دوش

شمارهٔ ۷۶ – تلون چرخ : چرخ هر لحظه ای دگر گردد

شمارهٔ ۷۷ – مرثیت : خون همی بارم از دو دیده سرد

شمارهٔ ۷۸ – مدح : سخا زریست کز همت زند رای تو بر سنگش

شمارهٔ ۷۹ – تقاضای تیول : خسروا بود و هست خواهد بود

شمارهٔ ۸۰ – برتری قلم به تیغ : فلک اندر دمید پنداری

شمارهٔ ۸۱ – در ده روشن رحیق : ای صنم ماهروی در ده روشن رحیق

شمارهٔ ۸۲ – پیری : گر کنم جامه ها ز پیری چاک

شمارهٔ ۸۳ – خشک و خالی : از من و تو همی بخواهد ماند

شمارهٔ ۸۴ – با این همه شهرت : معروف تر از من به جهان نیست خردمند

شمارهٔ ۸۵ – چشم و بینی ببست عزرائیل : جای تحسین چو دست مرگ از این

شمارهٔ ۸۶ – بوالفضایل : والا مردست بوالفضایل

شمارهٔ ۸۷ – دست بدان قبضه خنجر زدیم : گردن و گوش غزل و مدح را

شمارهٔ ۸۸ – از بخت همیشه سرنگونم : از بخت همیشه سرنگونم

شمارهٔ ۸۹ – نداند حقیقت که من کیستم : چه کین است با من فلک را بدل

شمارهٔ ۹۰ – ز بیم بلا آنچه دانم نگویم : ضعیفم به جان وز ضعیفی چنانم

شمارهٔ ۹۱ – ای جوانی تو را کجا جویم : ای جوانی تو را کجا جویم

شمارهٔ ۹۲ – شکوه از موی : پیوسته من از سپید مویی

شمارهٔ ۹۳ – حقگزاری از خواجه مظفر : از خواجه مظفر کریوه

شمارهٔ ۹۴ – هزل : بتی یافتم دوش گفتم به حرص

شمارهٔ ۹۵ – از زبان ملک ارسلان گوید : من مایه عدل و مایه جودم

شمارهٔ ۹۶ – مدح و شکران : چه خدمت کرد شاها بنده تو

شمارهٔ ۹۷ – ستایش : ملکا بنشین بر تخت به کام

شمارهٔ ۹۸ – ثناگستری : ابرم که همی ز دریا بردارم

شمارهٔ ۹۹ – ستایشگری : ای بزرگی که همتت گوید

شمارهٔ ۱۰۰ – مدح : ای تو بحر و فضایل تو درر

شمارهٔ ۱۰۱ – ای بخت بد : ای بخت بد که هیچ نبودم من از تو شاد

شمارهٔ ۱۰۲ – به خواجه ابراهیم : ای نسیم صبا تحیت من

شمارهٔ ۱۰۳ – مرثیت امیر یعقوب : از وفات امیر یعقوبم

شمارهٔ ۱۰۴ – مطایبه : این چنین روز مر حریفان را

شمارهٔ ۱۰۵ – مدیح : چو من جریده اشعار خویش عرض کنم

شمارهٔ ۱۰۶ – ثناگری : به خدمت آمد فرخنده فصل فروردین

شمارهٔ ۱۰۷ – مطایبه : دوشم جمازه به کف آمد کش

شمارهٔ ۱۰۸ – ای خوشا در بوستان با دوستان : بوستان شد همچو روی دوستان

شمارهٔ ۱۰۹ – بخل کوه : گر چه پیوسته همه از زر و سیم

شمارهٔ ۱۱۰ – پند : راز در گرمی سخن زنهار

شمارهٔ ۱۱۱ – وصف ناچخ شاه : ای عجب ناچخ دو مهره او

شمارهٔ ۱۱۲ – مدح سید رئیس ابن حسن : افتخار زمین و فخر و زمن

شمارهٔ ۱۱۳ – به ابوالفرج رونی نویسد : ای خواجه بوالفرج نکنی یاد من

شمارهٔ ۱۱۴ – چون بدیدم به دیده تحقیق : چون بدیدم به دیده تحقیق

شمارهٔ ۱۱۵ – ستایش : ای گشته ملک ساکن ز امر روان تو

شمارهٔ ۱۱۶ – بهار نو : ملک نو و شاه نو نوروز و بهار نو

شمارهٔ ۱۱۷ – ثناخوانی در کوهسار : در کوه پیش کبکان خواندم ثنای تو

شمارهٔ ۱۱۸ – ضرورت : ای به تو گشته دل خرم قوی

شمارهٔ ۱۱۹ – تبارک الله ازین بخت و زندگانی من : تبارک الله ازین بخت و زندگانی من

شمارهٔ ۱۲۰ – درخواست حضور یکی از دوستان : ای به فضل و کفایت و دانش

شمارهٔ ۱۲۱ – اثر بخت و طالع : گویند که نیکبخت و بدبخت

شمارهٔ ۱۲۲ – مدح سیف الدوله محمود : رسید نامه فتح و ظفر ز شاهنشاه

شمارهٔ ۱۲۳ – در زندان : روزن سمج مرا ز گردش گردون

شمارهٔ ۱۲۴ – وصف کتاب : ای کتاب مبارک میمون

شمارهٔ ۱۲۵ – به غرابی شاعر فرستاده : ای غرابی غریب نظمی تو

شمارهٔ ۱۲۶ – مدح عبدالحمید بن احمد : ای فلک ار جای فرشته شدی

شمارهٔ ۱۲۷ – توسل : ای به تو برپای شهریاری

شمارهٔ ۱۲۸ – مدح خواجه ابوالقاسم : ای قلم دست خواجه را شایی

شمارهٔ ۱۲۹ – مدیح خواجه ابوالفتح : این دو شغل برید و عرض به تو

شمارهٔ ۱۳۰ – فرامش گشت رسم شادمانی : بر آن افراخته کوهم که گویی

شمارهٔ ۱۳۱ – مرثیت یکی از سخنوران : گفتم تو مرا مرثیت کنی

شمارهٔ ۱۳۲ – آفت مردمی پشیمانی است : ما به هر مجلسی ز تو زده ایم

شمارهٔ ۱۳۳ – ای خروس : ای خروس ایچ ندانم چه کسی

شمارهٔ ۱۳۴ – خطاب به روزن زندان : ای دلارای روزن زندان

شمارهٔ ۱۳۵ – سخن بی تکلف : ای بد از نیک فرق کرده بسی

شمارهٔ ۱۳۶ – شکر مر او را که نه ای زشت روی : عین زمانی تو به تدبیر و رای

شمارهٔ ۱۳۷ – وصف طبیعت : گفتم چو فرو شد آفتاب از که

شمارهٔ ۱۳۸ – گوشت قربان : عاقبت یار عاشقان آخر

شمارهٔ ۱۳۹ – در مدح سیف الدوله محمود : شها خورشید کیهانی چراغ آل محمودی

شمارهٔ ۱۴۰ – شکران : مهترا از بزرگی آن کردی

شمارهٔ ۱۴۱ – ای شعر محمد خطیبی : ای شعر محمد خطیبی

شمارهٔ ۱۴۲ – مجازات باد خزان : گرد باد خزان کرد به ما به رحیل آری

شمارهٔ ۱۴۳ – شکوه از سعایت ابوالفرج : بوالفرج شرم نامدت که بجهد

شمارهٔ ۱۴۴ – قطعه : ز اقبال تو شاها گفت خواهم