قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸۱ : تا کی از آرزوی جاه و خطر
رباعی شمارهٔ ۱ : کیوان چو قران به برج خاکی افگند
رباعی شمارهٔ ۲ : تا ذات نهاده در صفائیم همه
رباعی شمارهٔ ۳ : ارکان گهرست و ما نگاریم همه
رباعی شمارهٔ ۴ : با گشت زمان نیست مرا تنگ دلی
مسمط : ای گنبد زنگارگون ای پرجنون پرفنون
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۶ : اگر نه بستهٔ این بیهنر جهان شدهای
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۷ : ای خواجه، تو را در دل اگر هست صفائی
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۸ : چنین در کارها بسیار مندیش
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۹ : چند گردی گرد این بیچارگان؟